Uitgetest – Promenade du Bois de Remimont

Ik ben al jaren een gigantische Ardennenfan, mede door mijn scoutsverleden (aka tien dagen per jaar kamperen zonder elektriciteit/gas/stromend water <3 ). Jammer genoeg kreeg ik Jeroen de voorbije 6 jaar niet overtuigd van het feit dat het daar écht heel mooi en écht heel leuk is.

Maar daar heb ik enkele weken geleden toch een beetje veranderd (hoop ik…). We gingen toen op weekend naar de streek rond Saint-Hubert. Een prachtig stadje met een gigantische basiliek, en kilometers bossen eromheen. In die bossen deden we op zondagmiddag een prachtige wandeling.

Starten deden we in Poix-Saint-Hubert, een klein dorpje met een schattig stationnetje. Daar vertrokken enkele wandelingen. Wij kozen voor de langste van de drie: de “Promenade du Bois de Remimont”. We legden de 12,5 km in een kleine drie uren af, waarvan een stuk stevig bergop was. Voor mij een goed tempo, maar voor Jeroen was het net iets te pittig als we de hellingen op gingen.

De wandeling bracht ons eerst naar Smuid, een houthakkersdorpje. Daar stonden enkele locals in hun deuropening te praten, op en top Ardennengevoel! Om de paar meter een vriendelijke goedendag, dat kom je hier in Vlaanderen toch zelden tegen… Eenmaal we het dorp uit waren, bracht de route ons eindelijk écht het bos in: van asfalt naar grind- en aardewegjes. Helemaal mijn ding! We liepen zowel door loof- als naaldbossen, afgewisseld met enkele grasvlaktes met varens en andere lage begroeiing. Op één van die grasvlaktes heb ik zelfs een koolmeesje gered dat met zijn pootje vastgehaakt zat in een distel. Spannend maar zó lonend!

Onderweg passeerden we ook enkele informatieborden over de geschiedenis van de streek: de ontginning van kaolien (een soort witte klei), de houthakkersindustrie, het buurttrammetje dat vroeger dwars door het bos reed, … Heel leuk om zo wat meer voeling te krijgen met de omgeving.

Na een kleine drie uurtjes kwamen we terug op ons beginpunt aan. Moe maar voldaan, en met volle goesting om snel nog eens terug te komen! Ardennes, je vous aime!

 

PS: voor de fans van wellness: op zaterdagnamiddag gingen we naar een héél aangename en betaalbare spa in Aye: Esprit de Nature. Kleinschalig, en badkledij is verplicht, dus ideaal voor mensen die niet graag openbaar in hun blootje lopen 😉

6 Comments

  1. fieke

    september 3, 2017 at 18:50

    Heerlijk, de natuur! Waren de hondjes niet mee?

    1. Julienne

      september 5, 2017 at 05:24

      Nee, deze keer niet 🙂 we wilden graag naar de wellness, en dan is dat een beetje moeilijk…

  2. Dorien

    september 5, 2017 at 08:42

    Respect voor het beklimmen van de hellingen! 😉
    Het ziet er inderdaad heel mooi uit daar. En die wellness lijkt me een fijne plus!

    1. Julienne

      september 7, 2017 at 11:48

      Dankjewel! Was inderdaad heel fijn!

  3. Le petit requin

    november 8, 2017 at 16:53

    Hihi, wel grappig dat je Jeroen ervan moest overtuigen dat de Ardennen de moeite zijn; ik ging er ergens vanuit dat iedereen dat vond, zeker gezien hoe weinig grote stukken natuur er in België zijn 🙂 Ben er zelf anderhalve week geleden nog eens gaan wandelen en ’t blijft mooi daar!

    1. Julienne

      november 11, 2017 at 18:14

      Echt hé! Bij Jeroen was het vooral zo dat hij een beetje een trauma had van de vakanties met zijn ouders vroeger :p ze gingen dan naar de Ardennen, maar totaal de natuur niet in, alleen saaie dingen bezoeken.

Leave a Reply

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: